EY AYASOFYA

Ey Ayasofya…
Sen; gecemde rüya, gündüzümde düş
Sen, Fatih’den yadigar bir mahzun gülüş.

Ey Ayasofya, ey hüznün mabedi,
“O güzel ordunun” fetih mescidi…
Sana gelemedik, boynumuz bükük;
Bu bozuk nizam, üzerimizde yük.
Kalmış üstümüzde kara bulutlar;
Zincirler çekilmiş, örülmüş duvar.
Sana hasrettir nice mümin gönül;
Seni koklar, seni anlatır bülbül…

Sana kavuşunca ey Ayasofya!
Bitecek bu kabus, bu korkunç rüya.
Sen engin bozkırlarda açan çiçek,
Sen gelince bütün zulüm bitecek.
Kubben altında durunca kıyama;
Mesaj verilecek, bozuk nizama…

Ve ey Ayasofya!..
Ve ey şehr-i İstanbul!..
Ve bir kutlu gün, yine aylardan zafer,
Mumyalar dökülmüş, putlar derbeder!..

Meydanda müminler; dillerde tekbir,
Kırılmış ümmeti bağlayan zincir,
Diriliyor; din,dil, tarih ve fikir;
“Ey müslüman! Ayasofya senindir…”

Bunlar da hoşunuza gidebilir...

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir